السيد البروجردي (مترجم: اسماعيل تبار / حسينى / مهورى)
1135
جامع أحاديث الشيعة (منابع فقه شيعه) (فارسى)
1873 - ( 7 ) حسين بن ابى العلا از امام صادق عليه السلام روايت مىكند كه فرمود : « محبوبترين بندگان نزد خداوند ، انسان راستگو در گفتار و مراقب بر نماز و واجبات خداوند همراه با پرداخت امانت است . سپس فرمود : به هركس امانتى سپرده شود و آنگاه آن را بپردازد ، به يقين هزار گره از گرههاى آتش را از گردن خويش گشوده است ، پس در پرداخت امانت شتاب كنيد ؛ زيرا هركس بر امانتى امين شمرده شود ، ابليس صد شيطان از دستياران سركش خود را بر وى مىگمارد تا او را گمراه و وسوسه كنند تا به هلاكت اندازند ، مگر كسى كه خداوند عزيز و باشكوه او را حفظ كند . » 1874 - ( 8 ) حفص بن قرط گويد : « به امام صادق عليه السلام گفتم : زنى در مدينه است كه مردم كنيزانشان را نزد وى مىگذارند و او آنها را اصلاح مىكند و ما به يكديگر مىگوييم كه هيچكس را مثل او نديدهايم كه روزى بر او فرو ريزد . امام عليه السلام فرمود : آن زن در گفتار راستگوست و امانت را مىپردازد و اين كار ، روزى را زياد مىكند . » 1875 - ( 9 ) سدير از امام باقر عليه السلام از ابوذر روايت مىكند كه پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله فرمود : « دو سوى صراط در روز قيامت ، خويشاوندان و امانت است . پس هرگاه نيكوكار نسبت به خويشاوندان و پرداخت كنندهء امانت از روى آن عبور كند ، به بهشت مىرسد و وقتى خائن به امانت و قطع كنندهء پيوند خويشاوندى از روى آن عبور كند ، با اين دو كار هر كارى كه انجام داده به او سود نمىرساند و صراط ، وى را در آتش سرنگون مىكند . »